Dzień przed ślubem wpadłam na chwilę do domu mojej przyszłej teściowej. Byłam już przy drzwiach, kiedy przypomniałam sobie, że zostawiłam płaszcz. Gdy tylko weszłam z powrotem do środka i zobaczyłam, co się dzieje, podjęłam natychmiastową decyzję: ślub się skończył!

Część 1: Rozmowa, która zakończyła mój ślub
Wieczorem przed ślubem odwiedziłem posiadłość mojej przyszłej teściowej na krótką, jak się spodziewałem, wizytę. Vivian Hale powitała mnie szampanem pod ogromnymi kryształowymi żyrandolami, o których z dumą przypominała, że ​​wszyscy goście zostali sprowadzeni z Wenecji. Cały wieczór wydawał się dopracowany i elegancki, dopóki nie zapytała mimochodem, czy podpisałem już poprawioną intercyzę.

„Przeanalizuję ją dziś wieczorem” – odpowiedziałem.

Jej uśmiech zbladł niemal niezauważalnie.

„Ethan powiedział, że już się zgodziłeś”.

„Zgodziłem się to rozważyć”.

Vivian przez chwilę patrzyła mi w oczy, zanim odpowiedziała: „Małżeństwo wymaga zaufania”.

„Papierkowa robota też”.

Rozmowa na tym się zakończyła, ale coś w jej reakcji pozostało ze mną, gdy szedłem w kierunku samochodu. W połowie podjazdu zimny podmuch przypomniał mi, że zapomniałem płaszcza w domu. Odwróciłem się, spodziewając się, że za chwilę go odniosę i wyjdę. Zamiast tego, ten zapomniany płaszcz stał się powodem, dla którego wciąż żyłem.

Drzwi wejściowe nie zamknęły się za mną do końca, więc cicho wszedłem z powrotem do środka, nie zapowiadając się. Zbliżając się do korytarza prowadzącego do biblioteki, usłyszałem głosy dochodzące z gabinetu. Drzwi były lekko uchylone i zanim zdążyłem zdecydować, czy wyjść, czy zapukać, usłyszałem Vivian mówiącą tonem, którego nigdy wcześniej nie słyszałem.

„Jest podejrzliwa”.